“Еллар узган саен якыная гына барасың” Татар Казысы авылыннан Габдрәхимовлар көмеш туйларын билгеләп үтте

Май аенда гаилә корырга ярамый, югыйсә гомер буе газапланып яшисең дигән ырым бар. Тәлгать һәм Вәсилә Габдрәхимовлар бу ырымга ышанмыйлар. Алар 15 майда өйләнешкән, менә инде 25 ел иңне-иңгә куеп тату гомер итәләр.
Ир белән хатын авылдашлар гына түгел, бер урамда үскән күршеләр дә әле. Бер мәктәптә укыганнар, гаилә башлыгы гына бер яшькә олырак. Егет мәктәптәге концертларда чыгыш ясаган чибәр, талантлы кызны тиз күреп ала. Вәсилә бик матур җырлый торган була.

Алар өч көн бөтен авыл  белән туй иткәннәр. Гаилә башлыгы сүзләренчә, бергәләп озак еллар бәхетле гомер итәр өчен, беренче чиратта, бербереңә хөрмәт булырга тиеш. – Һәр кеше мәхәббәтне үзенчә аңлый, безнең өчен бу – хөрмәт. Ул безгә тормыштагы барлык авырлыкларны җиңәргә ярдәм итә. Еллар узу белән бер-береңә тагы да якынаясың. Без бер-беребезгә озак үпкә саклап йөрмибез. Чәй эчкәндә бәхәсләшә башласак, чәй эчеп бетергәндә инде дуслашабыз. Тормыш һәрвакытта да бал да май гына бармый, иң мөһиме – яраткан кешеңә карата үпкә сакламау. Инде ничә ел бергә яшибез, 25 ел үткәнен сизмәдек тә, – дип елмая хуҗа.

Тәлгать Габделсаттар улы югары ветеринария белеме ала һәм колхозда эшли. Хәзер аларның кечкенә хуҗалыгы бар. Иткә дип тавыклар, индоутка, сөт өчен кәҗәләр үрчетәләр. Гаилә башлыгы үз куллары белән гаилә фермасын төзекләндергән, барысы да автоматлаштырылган, мини-тракторны үзе җыйган. Хуҗа атлар да бик ярата икән. Айгыры белән район Сабан туенда гына түгел, республика дәрәҗәсендәге башка ат чабышларында да катнаша. Тормыш иптәше дә ирен, өйгә кайтуга беренче эш итеп аты янына йөгерә, дип шаяртты.

– Мин балачактан бу хайваннар янында үстем. Алар мине матурлыгы, ирекне яратулары белән үзләренә җәлеп итәләр. Әти дә колхозда эшләде, аңа «брак» тайларны бирәләр иде. Бу көн минем өчен зур бәйрәм иде. Мин аларны үзем алып китә торган идем, – дип искә ала Тәлгать Габделсаттарович.

Аның хатыны Вәсилә Хөснетдин кызы гомер буе авыл мәдәният йортында сәнгать җитәкчесе булып эшли. Хәзер ул йорт хуҗабикәсе, бакча белән шөгыльләнә, ул инде үзенең беренче кыяр уңышын җыя. Кечкенә теплицада помидор һәм борыч кына түгел, ә чәчәкләргә дә урын табылган. Шулай ук татар милли ризыкларын әзерләргә ярата, моның өчен хәтта кечкенә мич тә ясаганнар.

– Мичтәге ризыклар аеруча тәмле була. Безнең өстәлдә һәрвакыт яңа пешкән камыр ризыгы. Ансыз нәрсәдер җитмәгән кебек, – диде ул елмаеп. Ир белән хатын  ике бала  тәрбияләп үстергән. Кызлары  Рузилә инде кияүдә, еш кына гаиләсе белән әти-әнисе янына кунакка  кайта. Уллары Самат Казанда укый. Ата-аналары алар өчен үрнәк.