Көек авылыннан Валерия Карымова үз тормышы сөйләде

2025 ел. Валерия Карымова лицей директоры Лариса Глибина белән. / Фото шәхси архивтан

Минем исемем Валерия Карымова, мин “Алгоритм” технологик лицееның элеккеге укучысы һәм моның белән һәрчак горурланам. 13 яшемдә мин мәктәптә актив булырга, барысының да мине танып белүен теләдем, бу турыда хыялландым. Лицей ачылгач, миндә шундый мөмкинлек туды. Монда укырга күчкәч, мин барлык чараларда катнаша башладым, бөтен чараларда үземне күрсәттем. Җәмәгать эшчәнлегендә мин үземне төрле вазыйфаларда сынап карадым. Лицейның мәгариф министры, мәдәният министры, лицей президенты урынбасары һәм “Алдынгылар хәрәкәте”нең башлангыч бүлекчәсе рәисе булдым. Соңрак район дәрәҗәсенә чыгып, җирле “Алдынгылар советы”нда “Мәгариф һәм белем” юнәлеше лидеры булдым, аннары региональ дәрәҗәгә кадәр күтәрелдем. Татарстанда “Мәдәният һәм сәнгать” юнәлеше лидеры булып танылдым.

Балачактан биим, һәм 8 нче сыйныфта укыганда миңа берничә өченче сыйныф укучысын бирделәр: “Концертка халык биюе әзерләргә кирәк”, – диделәр. Вакыт бик аз иде, без балалар белән номерны ике-өч көн эчендә әзерләдек. Халык биюе үзе катлаулы, әле балаларны да өйрәтергә кирәк. “Мин алар белән нишләрмен?” – дигән беренче уй килде. Ләкин мин барысын да башкарып чыга алдым.

Барысы да шул вакыттан башланып китте. Мин концертлар оештырырга ярдәм иттем һәм гомумән укучыларны бер коллективка тупладым, эш зурдан кузгалды. Мин ике бию коллективы төзедем – кече һәм өлкән төркемнәр. Кече төркемгә төрле сыйныфлардан бик күп бала җыелды, ә өлкәннәр — бишләп кеше иде. Бер флешмобта 45ләп кеше катнаша иде, ә барлыгы коллективта 60ка кадәр бала булды. Без сәхнәдән төшмәдек, безне лицейда таный башладылар.

Мин лицейда 8 нче сыйныфтан 10 нчы сыйныфка кадәр укыдым, ә аннары Бердәм дәүләт имтиханыннан курку аркасында киттем. Кызганыч, күп үсмерләр моның белән очраша. Балалар белән аерылышу бик авыр иде. Ләкин мин кызларны ташламаска тырыштым, без чыгыш ясавыбызны дәвам иттек.

13 яшьлек кызның хыялы тормышка аштымы, дип сорарсыз? Әлбәттә, ашты. Бервакыт башлангыч сыйныфлар корпусы аша үткәндә, таныш булмаган нәниләр миңа исемем белән дәшеп исәнләштеләр. Аларның йөгереп килеп, чын күңелдән кочаклаулары бик сөендерә. Һәм ул баланың кем икәнен белү-белмәү мөһим дә түгел. Кайчак ата-аналар да: “Ой, бу бит сез – лицейда һәрвакыт сәхнәдә чыгыш ясаучы кыз! Бик матур биисез!” – дип әйтәләр иде. Мондый хәл берничә тапкыр булды. Бу минем өчен бик кыйммәтле һәм күңелле.

Үткәннәргә карыйм да, үзем белән горурланам. Әлбәттә, авыр иде – ә кайда җиңел? Хәзер Казан педагогика көллиятендә укыйм. Кайчандыр лицей директоры Лариса Викторовнага кире кайтырга вәгъдә биргән идем, бу юлы укытучы ролендә. Бәхеткә, бу планнарым үзгәрмәде. Лариса Викторовнага бик рәхмәтлемен, аны бик яратам. Ул мине һәрвакыт барлык башлангычларымда хуплап торды һәм хәзер дә хуплый. Аның һәрчак янәшәдә булуын беләм.

Хәзер мин инде Валерия Николаевна, “Алгоритм”да биергә өйрәтәм. Лицейдагы шул коллектив белән хәзер дә элемтәдә торам. Без әле барыбыз бергә сәхнәгә чыгарбыз, мин моны беләм. Чөнки алар әле дә минем укучыларым, якынча 60 минем яраткан балам.