Коробочкиннар гаиләсенең өч буыны гомерләрен кошчылык фабрикасына багышлаган

2023 ел. (Сулдан уңга) Александр Коробочкин (кулында оныгы Матвей, Евгений һәм Эльвираның улы), кече улы Александр, оныгы Кирилл (Александрның улы), Ольга Коробочкина, оныгы Даниил (Александрның улы), Радмир (килене Эльвираның беренче никахыннан туган улы), олы улы Евгений хатыны Эльвира белән. Фото гаилә архивыннан

Узган ел йомгаклары буенча биналарны әзерләү цехы механигы Евгений Коробочкинга Татарстан Республикасы Авыл хуҗалыгы һәм азыктөлек министрлыгының Рәхмәт хаты тапшырылды. Хәзерге вакытта “Ак барс” кошчылык комплексында эшләүче якыннары аның өчен бик шат. Бу: әнисе Ольга Алексеевна – биналарны әзерләү цехы башлыгы, туган апасы Светлана Алексеевна – шул ук цехта эшләүче, әтисе Александр Константинович – инженер-энергетик, энесе Александр – инвестиция проектлары җитәкчесе.

Константин Васильевич Коробочкин 1974 елдан пенсиягә чыкканчы кошчылык фабрикасында тракторчы булып эшләгән. Ул 1976 елда бик яхшы күрсәткечләргә ирешкән өчен фабриканың Мактау китабына кертелгән. 1977 елда Мактау китабында бу фамилия яңадан пәйда була – Коробочкина Зоя Михайловна, инкубация цехы операторы, пландагы 80 процент булганда 86,5 процент нәтиҗәгә ирешә.

– Алар Ленино-Кокушкинога Чистай районыннан күченеп килгәннәр, – дип сөйли Коробочкиннарның килене Ольга Алексеевна. – Бу шулкадәр тырыш, эшчән авыл гаиләсе, алар эшли, күңел ача, шатлана, кайгылы вакытларны бергә кичерә беләләр. Александрга кияүгә чыккач, мин шундый гаиләгә килеп кердем, монда мине бик җылы кабул иттеләр, минем әтиәнием дә нәкъ шундый.

Ольганың әтисе Алексей Михайлович Шаев тумышы белән Ставрополь краеннан, Казанда армиядә хезмәт иткән, шунда Яшел Үзән районыннан булачак хатыны Екатерина белән танышкан. Кошчылык фабрикасы төзелеше турында белгәч, алар Ленино-Кокушкинода төпләнергә карар кылалар. Гаилә башлыгы эретеп ябыштыручы, хатыны үлчәүче булып эшләгән. Тату яшиләр, өч бала тәрбияләп үстерәләр.

– Әти таләпчән иде, безне җирне, хезмәтне яратырга өйрәтте. Кечкенәдән тәртипкә һәм чисталыкка, гаиләдәге кешелек мөнәсәбәтләренә, берберебезне якларга өйрәтте, – дип сөйли Ольга Коробочкина. – Әни безне хуҗалык эшләренә өйрәтте. Без аңа камыр ризыклары пешерергә, ашарга пешерергә булыштык. Бөтен эшне бергәләп башкардык.

– Тормышта шундый вакыт була, нәкъ менә шул кешене яратуыңны һәм тормышыңны аның белән бәйләргә вакыт җиткәнен аңлыйсың, – дип сөйли башлады Ольга Коробочкина ире белән танышу тарихын. – Александр – ул минем язмышым. Хезмәткә мәхәббәтне анда әтиәнисе тәрбияләгән. Ул бик намуслы һәм артык тыйнак кеше, әмма үз карашларын да яклый ала.

Александр Константинович кошчылык фабрикасына кадәр районда энергетика өлкәсендә эшләп өлгергән, кошчылык фабрикасында белгечлеге буенча эшен дәвам иткән. Ольга Алексеевна балачактан ук китаплар, сәнгать белән мавыга, хорда җырлый, бии. Алабуга мәдәният агарту училищесын тәмамлап, клубта эшли, аннары китапханәче булып та ала. Әмма авыр вакытлар башлана. Ул тотрыклы һәм лаеклы хезмәт хакы эзләп, 2001 елда инде ике бала анасы булып кошчылык фабрикасына төрле эш башкаручы булып урнаша.

– Ольганы минем бригадага директор тәкъдим итте, – дип сөйли Лидия Бердникова. – Мин аны учетчик итеп куйдым. Ире Александр миндә механик булды. Соңрак без гаиләләр белән дуслашып киттек. Алар бик хезмәт сөючән, җаваплы кешеләр. Ярдәмчел, һәрвакыт ярдәмгә килергә әзер торалар. Мин терлекчелеккә киткәндә, биналарны әзерләү буенча минем бригаданы Ольга Коробочкина җитәкләвен сорадым.

– Илһам Кашапов директор булгач, ул мәктәптән үк минем сәләтемне белә иде һәм кошлар тоту бригадасы белән җитәкчелек итәргә куйды, – дип искә ала Ольга Коробочкина. – Ә 3 елдан соң мин биналарны әзерләү цехы башлыгы булдым. Кошларны суярга җибәргәннән соң, без тәүлеклек чебиләр өчен корпус әзерләргә тиеш. Чисталык дәрәҗәсе монда бала тудыру йортындагы кебек. Стеналар, җиһазлар юыла, торбалар чистартыла, дезинфекция чаралары һәм газ белән дезинфекция ясала. Мәдәният агарту училищесында алган оештыру күнекмәләренең кирәге чыкты, – дип билгеләп үтте.

Коробочкиннарның олы уллары – Евгений – кошчылык фабрикасына 2006 елда котельный слесаре булып килә, аннары сугым цехына слесарь булып күчә. 2009 елда читтән торып авыл хуҗалыгы академиясенә техник сервис факультетына укырга керә. 2011 елда биналарны әзерләү цехына механик булып урнаша, бу урында энесе Александрны алыштыра.

– Бригадада җиһазлар күп, минем бурыч – эшчеләр тик тормасын өчен аларны төзек килеш тоту, – дип сөйли Евгений. – Кошчылык фабрикасында эшләүгә яхшы хезмәт хакы һәм дус коллектив җәлеп итә – бу икенче гаилә кебек.

Белгечнең эше катлаулы һәм җаваплы. Җиһазлар ватылу очраклары була, һәм бу хәлдән чыгу юлын табарга, проблеманы урында хәл итәргә кирәк. Инженер белеме җиһазларны җайга салырга да, хезмәткәрләргә аны эксплуатацияләү кагыйдәләрен һәм куркынычсызлык техникасын аңлатырга да ярдәм итә.

Кече энесе Александр хәзер “Ак Барс” кошчылык комплексының инвестиция проектлары җитәкчесе, башта электрик, аннары механик вазыйфасыннан башлаган. Энергетика университетын тәмамлаган. 20 яшендә үк җитәкчелек аңа бройлер цехы башлыгы вазыйфасын тәкъдим итә.

– Мин бик яшь идем, ә цех башлыгына кешеләр өчен җавап бирергә кирәк, матди җаваплылык зур, – дип сөйли Александр Коробочкин. – Ул чагында мине әти хуплады. Һәр җитәкче дә сиңа моны тәкъдим итмәячәк, хәл итәргә кирәк, гаилә сине хуплаячак, диде. Ул вакытта минем карамакта 15 кеше иде, хәзер мин эшчеләрнең генә түгел, белгечләрнең дә зур коллективы белән идарә итәм.

Яңа мәйданчык төзелгәндә Александр Коробочкинга төзелеш белән җитәкчелек итәргә генә түгел, матбугат, телевидение белән аралашырга, интервью бирергә, дәрәҗәле кунакларны, хәтта республика башлыгына кадәр каршы алырга туры килә. Хәзер аның җаваплылыгы зонасында яңа кошлар оялары төзү һәм Питрәч районында гына түгел, Яшел Үзән районында да җитештерүне киңәйтү.

– Миңа бәхетле гаиләдә яшәү бәхете елмайды, – дип аңлата Ольга Коробочкина. – Минем әти-әниемнең һәм иремнең әти-әниләренең гаиләсе минем өчен үрнәк булды, аларның гаилә рәвеше, бер-береңне хөрмәт итү, мәхәббәт. Ниндидер дулкынландыргыч мөнәсәбәтләр булды дип әйтә алмыйм, әмма уртак максат бар иде – гаиләдә барысы да яхшы булсын, балаларга белем бирү өчен. Һәм безнең гаилә – шулай ук бербөтен. Без һәрвакыт дүртәү бергә – хуҗалыкта эшлибезме, урамга чыгабызмы. Күршеләр безгә гаҗәпләнәләр иде.

Кайвакыт читтән дә күренеп тора. Лидия Бердникова күзәтүләренә игътибар итик:

– Аларның ике менә дигән уллары бар, аларны үстерделәр, бергә эшлиләр. Алар бик игътибарлы әби белән бабай – оныкларын яратып тәрбиялиләр. Бик кунакчыл. Аларны тормыш юлында очратканым өчен мин язмышыма рәхмәтлемен. Әгәр безнең илдә андый кешеләр күбрәк булса, күпкә яхшырак булыр иде.

Бәйрәмнәр, гаилә тантаналары, ял көннәрендә Коробочкиннар гаиләсе әти-әни йортына җыела – анда мунча, оныкларга уйнарга, йөгерергә урын, ә олыларга шашлык әзерләү урыны бар. Әмма иң мөһиме – алар бергә сөйләшәләр, җырлыйлар, аларга бергә җыелу, бергә булу бик ошый.

– Булышабыз, кар көрибез, бакчада эшлибез, – дип сөйли Александр Коробочкин. – Әти-әниләр белән бергә ял итәргә тырышабыз. Шәһәргә, кафега, рестораннарга чыгабыз. Диңгезгә барыбыз бергә машиналарда барабыз, юлда Волгоградта, Краснодарда, Ростовта яшәүче туганнарыбыз янына керәбез. Экскурсиягә барабыз. Әти-әниләрнең күбрәк тәэсирләре, уңай хис-кичерешләре булуын, ял итүләрен телибез – безнең балачакта аларның мондый мөмкинлекләре юк иде.

– Безнең бабай оныклары белән чаңгыда да йөри. Балалар кафеда утырырга чакыралар, – дип елмая Ольга Алексеевна. – Мин бездә барысы да идеаль, конфликтлар булмый дип әйтмим, әмма без аларны хәл итәбез, гаилә җылысын сакларга тырышабыз.