Ул газетага һәр ел язылып кына калмый, ә аны өендә кадерләп саклый да.
Басманың төп аудиториясе – олы буын икәне сер түгел. Өлкән яшьтәгеләр өчен бу күнегелгән гадәт тә, уңайлы да. Ләкин укучыларыбызның берсе – Анастасия Золина өчен бу тагын аерым бер хәтер дә: ул газетага һәр ел язылып кына калмый, ә аны өендә кадерләп саклый да.
– Ташларга кызганыч, – ди ул. – Бәлки, кемдер кайсыдыр елда чыккан газетаны эзләр – ә мин эзләп табып бирермен.
Яше шактый булгач, күзләре начар күрсә дә, ул газетаны күзлек киеп укый. Һәр санын атна саен түземсезлек белән көтә.
– Укырга яратам, беренче битеннән соңгы битенә кадәр укыйм, – дип билгеләп үтә ул. – Менә күптән түгел район халкы сайлауларда ничек тавыш биргәнен яздылар, шуны җентекләп укыдым. Урман хезмәткәрләре турында укыдым – ул да бик кирәкле эш.
Бигрәк тә ул газета битләрендә туганнары һәм танышлары турында язмалар күргәндә сөенә. Туганы турындагы мәкалә басылган газетага кәгазь кисәге тыгып куйган. Анда Әлбәдән авылыннан Анна Ильинаның йөз еллыгы турында язылган. Бу – Анастасия Золина туыпүскән авыл. Ул күп балалы Борисовлар гаиләсеннән, алар сигез бала булган. Кечкенә Настя игезәкләрнең берсе.
Кибәчкә ул 1957 елда, кияүгә чыккач, килгән. Биш малай тапкан. Кызганычка, күптән инде тол. Ире белән бәхетсезлек килеп чыккан – яшен суккан. Бүген Анастасия Игнатьевна ялгыз яши, ләкин балалары һәр ял саен кайталар. Өй һәм хуҗалык эшләрендә ярдәм итәләр, азыктөлек алып кайталар. Үзе дә өйдә тик утырмый: саф һава суларга чыга һәм кош-кортларын карый. Радио тыңларга ярата. Пенсиягә чыкканчы авыл советында эшләгән. Аннары авылда ветераннар Советын җитәкләгән.
«Мин бу көнне күптән көттем», – диде ул без газеталарның кайда саклануын, кайсы елныкы икәнен кызыксынып карый башлагач. Аның күзләренә яшьләр килде. Ул барысы да юкка булмаганын, моны кирәк дип санаучылар бар икәнен һәм алар моңа рәхмәт белән җавап биргәнен аңлый. Рәхмәт сезгә, Анастасия Игнатьевна, газетабызга мондый тугрылык һәм мәхәббәт өчен!